Wieś istniała tutaj najprawdopodobniej już w XIII stuleciu i była własnością książąt Henryka IV Probusa (do 1290 roku), a następnie Henryka V Grubego. Jeszcze na początku XIV wieku osiadły tu klaryski z Wrocławia, o czym informuje dokument z 1353 roku poświadczający dobra Kranstow Sancte Clare. Miały one charakter alodium, w którym miejscową ludność zwolniono od obciążeń poddańczych. Pierwsza wzmianka o tym miejscu pochodzi z 1327 roku, jednak odnotowano w niej istnienie samego tylko lasu Chranstow. Został on nadany tutejszym klaryskom przez księcia wrocławskiego Henryka VI Dobrego. W 1336 roku występuje po raz pierwszy miejscowość Cranstow. Z czasem klasztor objął w posiadanie okoliczne lasy, łącząc je z dobrami dzisiejszych Nadolic Małych. W XIV wieku wieś prawdopodobnie była związana z laskowickimi dobrami rodu Pretficzów. W 1540 roku okoliczny region kojarzono przede wszystkim z usytuowaniem nad Widawą. Źródła mówią w tym czasie o agri circa Vidavia. W 1666 roku napotykamy nazwę miejscowości Clarenkranz. Kolejna, XVIII-wieczna forma Klarenkranst, dotrwała bez zmian do 1937 roku, kiedy człon kranst zamieniono na niemiecko brzmiący wald.
Jeszcze w XVI wieku teren nad Widawą zamieszkiwali w większości Polacy. Od XVIII wieku stanowili oni zdecydowaną mniejszość. Po ogłoszeniu przez Prusaków w 1765 roku tzw. ustawy szkolnej, liczba dzieci uczęszczających do tutejszej szkoły znacznie wzrosła. W XVIII wieku Istniał tutaj niewielki kościółek oraz dwie szkoły: katolicka i ewangelicka, a także jeden młyn wodny. Na usługach klasztoru funkcjonowała miejscowa karczma. Na przełomie XVIII/XIX stulecia trudniono się tu poza uprawą ziemi ogrodnictwem. Ewangelicy utrzymywali kontakty z gminą Laskowice. Wieś pozostawała w dobrach klarysek do sekularyzacji w 1810 roku, które wciąż utrzymywały kontakt z miejscową ludnością. Od 1816 roku opatka klarysek, Jadwiga von Stensch, opiekowała się tutejszymi biednymi dziećmi, którym ofiarowywała 20 talarów rocznie na odzież. Ufundowała ona ponadto kaplicę, tzw. Feldkapelle, w której odprawiano rocznie 12 mszy. Po I wojnie światowej największym właścicielem ziemskim był tu Frantz Scheffer. Od 1908 roku rozpoczęto budowę węzła kolejowego, łączącego Opole z Wrocławiem. Do Chrząstawy pierwsze pociągi towarowe dotarły już 1.05.1912 roku. W latach 1933-1940 prowadzono w okolicy wsi prace melioracyjne przy strumieniach stanowiących dopływy Widawy.
We wsi na uwagę zasługuje świątynia neogotycka, p.w. Niepokalanego Poczęcia NMP, zaprojektowana w 1858 roku, a konsekrowana 6 lat później. Autorem projektu kościoła wzniesionego przez Theodora Roeslera, był jeden z głównych pruskich architektów XIX stulecia, wykształcony w Poczdamie, Berlinie i Kolonii, Alexis Langer (1825-1904). Świątynia, odzwierciedlać miała ducha romantyzmu i tradycje świetności dawnego Cesarstwa Rzymskiego Narodu Niemieckiego epoki średniowiecza oraz panujący wówczas styl gotycki. Neogotycka świątynia w Chrząstawie przywołuje świetność owej dawnej estetyki, m.in. dzięki dwóm wysokim wieżom o stromych, strzelistych szczytach, ozdobionych sterczynami. Większa z wież, dobudowana od zachodu, widoczna jest w okolicy z odległości kilku kilometrów, dzięki imponującej wysokości 60,55 m. Nad drewnianymi drzwiami, przy wejściu zachodnim znajduje się data “1860” oraz inicjał Langera “AL”, wzorowany na podpisie słynnego, renesansowego artysty, Albrechta Dürera. Wewnątrz, w ołtarzu głównym umieszczono obrazy: Niepokalanej NMP, św. Jadwigi i św. Bernarda. W neogotyckich ołtarzach nawy ujrzeć można obrazy św. Jana Nepomucena i św. Filomenę oraz 14 stacji Drogi Krzyżowej. Dawniej na terenie kościoła istniał cmentarz ewangelicki, którego pozostałością są nieliczne nagrobki z końca XIX i początku XX wieku, w tym neogotyckie nagrobki małżonków Weroniki (zm. 1889) i Józefa Scheffler (zm. 1892). Parafię w Chrząstawie erygowano nieco później, dopiero w 1887 roku. W latach 1945-1950 wieś należała do największych na terenie ówczesnej gminy Widawa. Po reformie administracyjnej w 1950 roku, do 1972 roku mieściła się tu siedziba Gromadzkiej Biblioteki Publicznej.